De Klikmonitor, een concept

Mijn nieuwe bestaan als wetenschapper aan de Universiteit Leiden betekent dat ik me de afgelopen weken heb afgevraagd wat ik precies zou willen onderzoeken. Want dan doen wetenschappers, die onderzoeken. Ik moet nog wat wennen aan die status. Wel wist ik al vrij snel dat mijn studie niet alleen moet leiden to beter inzicht in een bepaald probleem, maar ook echt moet helpen dat probleem op te lossen. Nu kost het me weinig moeite een concreet probleem te bedenken in het vakgebied Journalistiek en Nieuwe Media. De journalistiek worstelt enorm met de digitale revolutie. Journalisten moeten hun werk anders gaan doen, hun verhalen anders gaan brengen. En daarnaast moeten ze een nieuw verdienmodel verzinnen. Het oude is definitief stuk.

Continue reading De Klikmonitor, een concept

div. media van de derde orde

Dit weblog heet BB|MM, net als mijn freelance praktijk. Waar BB voor staat, moge duidelijk zijn. MM staat voor Miscellaneous Media, zo op het oog een totaal nietszeggend begrip: diverse media. Om die nietszeggendheid te vermommen, gebruik ik dus die afkorting. Dat heeft ook zo z’n nadelen: een vriend vroeg ik of ik misschien was overgestapt naar de reclamewereld, waar bureaus bij voorkeur luisteren naar namen als TBWA en FHV BBDO.

Continue reading div. media van de derde orde

Leer journalisten ondernemen

Het was al een poosje zwaar weer in krantenland maar door de kredietcrisis kun je nu met recht spreken van een orkaan. De vraag is allang niet meer of Nederlandse dagbladen de storm ongeschonden zullen doorstaan. De tijd is aangebroken om zoveel mogelijk ballast overboord te zetten om zinken te voorkomen. En op steun van de overheid hoeven ze daarbij niet te rekenen. Enige troost: het is overal elders net zo erg, of zelfs nog erger.

Continue reading Leer journalisten ondernemen

Goede journalistiek verkoopt zichzelf

Vroeger was het eenvoudig. Als journalist verzamelde je feiten, je maakte er een mooi, afgewogen verhaal van en als je goed je best had gedaan, was je verzekerd van publiek. Je kreeg een mooie plek in de krant of in het journaal en de lezers en kijkers kwamen vanzelf. Dat was vroeger. Toen ontplofte het aanbod van nieuws, werd de journalistiek ‘vraaggestuurd’ en werden eindredacteuren halve marketeers. Lezer en kijker komen niet meer vanzelf, maar moeten worden verleid. Nieuws moet je verkopen.

Continue reading Goede journalistiek verkoopt zichzelf

Land van luie journalisten

Nederlandse journalisten zijn lui. Ze laten zich zand in de ogen strooien door steeds gewiekstere voorlichters, zien daardoor het werkelijke verhaal over het hoofd en verloochenen hun taak als waakhond van de democratie. Het was geen vrolijke boodschap die Roger Vleugels vorige week kwam brengen tijdens een gastcollege aan de Universiteit Leiden. Desondanks hing een zaal vol kersverse studenten Journalistiek en Nieuwe Media aan zijn lippen terwijl hij het ene na het andere voorbeeld gaf van journalistiek broddelwerk en geblunder.

Continue reading Land van luie journalisten

Het recht om saai te zijn

‘Hey, you should update your status!’ roept Plaxo me toe als ik voor het eerst sinds tijden weer eens inlog. Het online adressenboek van weleer is verworden tot een sociaal netwerk als zoveel andere. Inclusief een microblogtool dus waarin je kunt invullen waar je momenteel mee bezig bent. ‘It can be anything from “having a great day!” to “conquering the universe.” Update it frequently so your friends don’t think you’re boring!’

Nu snap ik waarom ik eerder deze week zo meewarig werd aangekeken toen ik moest bekennen geen account te hebben bij Twitter. Net zo min als bij Hyves, MySpace of Facebook. Sterker nog: ik heb niet eens een persoonlijk blog. Zogenaamd omdat ik er te weinig tijd voor heb. Maar nu weet ik de werkelijke reden. Ik ben te saai.

Continue reading Het recht om saai te zijn

Andrew Keen als de ware nieuwe reporter

Hoofdredacteuren die blijven geloven in sprookjes en uitgevers die thuishoren in het persmuseum: voor wie zijn salaris ontvangt van precies die twee opperhoofden van de Firma Dode Boom is een beetje rondbladeren op De Nieuwe Reporter al net zo deprimerend als een bezoek aan GeenStijl. Je pionierde je weg door de bétafase van de webjournalistiek, zag vol trots hoe diezelfde hoofdredacteuren en uitgevers eindelijk web een-punt-nul omarmden en nu moet je keer op keer lezen hoe de twee-punt-nul adepten de betaalde krant alsnog doodverklaren. En het ergste is: je weet dat ze gelijk hebben, kijk maar naar de cijfers.

Continue reading Andrew Keen als de ware nieuwe reporter